DE ZAAK VAN DE NATIONALE BEVRIJDING, DEMOCRATIE EN SOCIALE EMANCIPATIE IN DE TIJD VAN DE DOOR DE VS GELEIDE ‘OORLOG TEGEN HET TERRORISME’
18 januari 2004
Vrienden,
Hartelijke groeten van solidariteit!
Ik voel me gelukkig en vereerd met de uitnodiging voor een bijdrage aan uw workshop over de belangrijkste zorg van de League of Peoples’ Struggle (ILPS), de zaak van de nationale bevrijding, democratie en de sociale emancipatie.
De resolutie hierover die aangenomen is door de Eerste Internationale Assemblee in 2001 is uitstekend en verdient het om nog eens te worden bekeken ter bevestiging, ontwikkeling of bijstelling van bepaalde punten. Maar ik moet me nu concentreren op een bespreking van de ontwikkelingen die, in deze tijd van de door de VS geleide ‘oorlog tegen het terrorisme’, onze zaak beïnvloeden.
Deze ontwikkelingen impliceren twee tegengestelde trends: Het imperialisme van de VS treedt ongehoord hard op tegen de zaak van de nationale bevrijding, de democratie en de sociale emancipatie en de volkeren komen steeds resoluter en militanter dan ooit in verzet tegen de enorme gevolgen van het imperialisme — oorlog en plundering.
De VS-politiek van Terreur en Plundering
Sedert de zogenaamd door Al Qaeda gepleegde terreur aanvallen van 11 september 2001, een groep wier leiders vroeger tot de kennissenkring van Bush behoorden, is het regiem van Bush bezig geweest met het opkloppen van hysterie over terrorisme, met het goedpraten van staatsterrorisme in de VS en in het buitenland en met het proclameren van de leer van de preventieve agressieoorlog.
Onder de banier van de eeuwige ‘oorlog tegen het terrorisme’ hebben de VS de ‘Patriotic Act’ ingevoerd en dwingen zij andere landen dezelfde soort wetten in te voeren en de VS te volgen in het opstellen van ‘terroristenlijsten’. Landen die assertief zijn voor hun nationale onafhankelijkheid, nationale bevrijdingsbewegingen en een aantal anti-imperialistische leiders worden valselijk voorgesteld als terroristisch.
In snelle opeenvolging hebben de VS agressieoorlogen gelanceerd tegen Afghanistan in 2001 en in 2004 2003 tegen Irak. Zijn wezen zuidoost Azië aan als ‘het tweede front’ in de oorlog tegen het terrorisme om hun militaire interventies, vooral in de Filippijnen, goed te praten. Zij zetten Noord-Korea, Irak en Iran op de as van het kwaad en elf andere landen beschuldigden zij van het herbergen van terroristen.
De agressieoorlog tegen Afghanistan leidde niet tot de gevangenneming van Osama bin Laden, maar stelde wel de VS in staat om verder binnen te dringen in de Kaukasus en de voormalige republieken van de Sovjet-Unie in Midden-Azië, met name Oezbekistan en Tadzjikistan, Afghanistan in te nemen, daar Amerikaanse bases te vestigen, de Amerikaanse controle over de olie en het gas van de Kaspische Zee en de Midden-Aziatische regio te versterken en de weg te bereiden voor een geplande pijpleiding naar de kusten van de Arabische Zee en de Indische Oceaan. De VS vergrootten ook hun invloed op Pakistan en India en interfereerden sterker in Nepal tegen de gewapende revolutionaire beweging voor nationale bevrijding en democratie.
De agressieoorlog tegen Irak bracht geen nucleaire, biologische of chemische massavernietigingswapens aan het licht, maar verschafte de VS wel de gelegenheid om de volledige controle te krijgen over de tweede grootste olievoorraad ter wereld, de greep op OPEC en de hele olie business te verstevigen, de US-dollar als betaalmiddel voor de oliehandel te behouden, militaire bases in Irak aan te leggen voor de controle over heel het Midden-Oosten en de Israëlische Zionisten laten doorgaan het volk van Palestina onder hun pantsers te laten verpletteren.
Bij de zorg voor wat zij in zuidoost Azië het tweede front noemen, focusten de Amerikanen op de Filippijnen en stuurden troepen naar zuidwest Mindanao en naar andere delen van de Filippijnen. Om achter Abu Sayyaf (een terroristenbende opgezet door de CIA in 1992) aan te gaan, vertelden ze. De rabiate Angelo Reyes die minister van defensie is, snoefde dat heel het leger van de VS daarna tegen het Nieuwe Volksleger, dat geleid wordt door de Communistische Partij van de Filippijnen, ingezet zou worden.
De VS zijn van plan om militaire bases en faciliteiten op Mindanao in te richten om meer controle te krijgen over de olie en andere grondstoffen in zuidoost Azië evenals over de zee en luchtlijnen waarover meer dan 50% van alle handelswaar in de wereld wordt getransporteerd. Om dit plan te doen slagen hebben de VS een hype gemaakt van de bende van Abbu Sayaf en doen voorkomen alsof het een reusachtige terroristische macht is terwijl het maar een klein groepje is en met de collaboratie van de generaals Reyes en Corpus zetten ze spionnen en vernietigingsexperts in voor terroristische bomaanslagen in verschillende steden van Mindanao om burgers te vermoorden en te verminken.
De VS hopen militaire bases te bouwen in de Filippijnen als onderdeel van de ‘eerste verdedigingslinie’ , die loopt van de Filippijnen over Taiwan en Korea naar Japan, tegen China, de gedoodverfde vijand, en militaire bases in Australië en de Pacific als de ‘tweede verdedigingslinie’. De VS hebben met hun pas opgerichte militaire bases in Afghanistan en Midden-Azië China nu bijna helemaal omsingeld: vanuit het westen, zuiden en oosten.
Nochtans proberen de VS nog steeds hoofdzakelijk een politiek van pappen en nathouden te voeren vis a vis China. Zij hopen er op door nog meer controle over olievoorraden en aanvoerroutes China aan het lijntje te kunnen houden. Zij uiten dreigementen tegen Korea, maar passen er wel voor op om China en Noord-Korea en zelfs Japan en Zuid-Korea niet al teveel te tergen. Japan en Zuid-Korea voelen er niets voor om de schade van een oorlog met hun buren te dragen omwille van de VS.
Sedert 9/11 lijken de agressieoorlogen tegen Afghanistan en Irak lucratief te zijn verlopen en zij beloven nog grotere voordelen voor de imperialisten van de VS in de nabije toekomst. De neoconservatieven varen dus wel bij het presidentschap van Bush. Hun ‘project voor een nieuwe Amerikaanse eeuw’ moet dienen om hun positie als enige supermacht te benutten, hun hightechwapens voor massavernietiging te gebruiken voor de vernietiging of de afschrikking van iedere mogelijke of opkomende rivaal en heel de mensheid onder een Pax Americana te brengen.
Het Bush regiem denkt dat opgeklopte hysterie tegen het ‘terrorisme’ en echte agressieoorlogen goed zijn om de economie van de VS te stimuleren en vooral het militair industrieel complex. Het heeft de belastingen voor de monopoliebourgeoisie verlaagd en de sociale uitgaven verlaagd. In de lijn met het militaire Keynesianisme is het begrotingstekort fors groter gemaakt ten gunste van militaire operaties en oorlogsmateriaal.
Het probleem met oorlogsproductie voor de opleving van de economie is dat, vooral nu, de meest voordelige staatscontracten voor hightech wapens bijna geen extra werkgelegenheid scheppen. Het Bush regiem kan prat gaan op enige toename van de groeicijfers in het tweede en derde kwartaal van het jaar 2003, maar die leverden alleen winst op voor de grote corporaties en geen toename van de werkgelegenheid. De werkloosheid in de VS benadert de 6% en valt waarschijnlijk veel hoger uit wanneer ook zij die gestopt zijn met het zoeken van werk in de cijfers zouden worden opgenomen. Veel Amerikanen zijn bovendien hun spaargeld kwijt geraakt als gevolg van het uit elkaar spatten van de aandelen luchtbel.
De VS hebben zwaar te lijden van de overproductiecrisis en de daaruit voortvloeiende financiële crisis. De productie daalt nog steeds. Het handels- en begrotingstekort zijn zeer snel toegenomen en hebben de overheidsschuld extreem doen stijgen. Op korte termijn zal het voor de VS onmogelijk blijken om het economisch peil van 1999 weer te bereiken, het peil van het jaar voorafgaand aan de neergang die in 2000 begon en voortduurt tot op de dag van vandaag. De VS worden steeds agressiever in hun pogingen hun economische en politieke problemen op te lossen via oorlogsproductie en oorlogszuchtige avonturen.
De hoofdtegenstellingen in de wereld
De crisis in de VS heeft een negatief effect op de andere wereldcentra van het kapitalisme — Japan en de Europese Unie, omdat zij zwaar geïnvesteerd hebben in de VS en zeer afhankelijk zijn van de markt in de VS voor hun export. Zij neigen er naar alleen hun eigen belangen te volgen, vooral omdat de VS de buit uit de agressieoorlogen sinds 1991 voor het grootste deel in eigen zak hebben gestoken.
De interimperialistische tegenstellingen worden met de dag duidelijker. De handelsoorlog verhevigt zich vanwege de wereldcrisis van overproductie in alle soorten waren en omdat de VS de dollar moedwillig laat devalueren ten gunste van hun export. In de aanloop tot de recente agressieoorlog van de VS tegen Irak, slaagden zij er niet in om Frankrijk, Duitsland, Rusland en China achter zich te krijgen omdat de VS er alles aan gelegen was om de substantiële contracten en concessies van deze landen met Irak te vernietigen.
Maar de overweldigende meerderheid van de wereldbevolking die leeft en werkt in de onderontwikkelde landen van Azië, Afrika, Latijns Amerika en de achteruitboerende landen van het voormalig Sovjetblok, zijn degenen die het meest geruïneerd en verarmd zijn door de voortdurende wereldcrisis. Er is een overaanbod van de waren die deze landen produceren (voornamelijk grondstoffen). Handels- en begrotingstekorten hebben de schulden verpletterend zwaar gemaakt.
De neoliberale nadruk op de globalisering van de ‘vrije markt’ heeft vooral slachtoffers gemaakt in de landen van de derde wereld en het voormalig sovjetblok en heeft de concentratie en centralisatie van kapitaal in de imperialistische landen, vooral de VS, versneld. De ingekrompen wereldmarkt heeft zich teruggetrokken op de imperialistische landen.
Maar er ligt nog een andere ronde van onderdrukking en uitbuiting te wachten voor de mensen wanneer de imperialisten elkaar te lijf zullen gaan voor een herverdeling van de wereld. Zij beconcurreren elkaar om economische gebieden als bronnen voor goedkope grondstoffen en goedkope arbeid, om markten en terreinen voor investeringen, om invloedssferen en machtsposities. De VS lopen voorop bij het plegen van agressie en is zelfs teruggekeerd naar de oude praktijk van de koloniale bezetting in Irak.
Het is correct te zeggen dat de meest omvattende tegenstelling bestaat tussen enerzijds het proletariaat en de volkeren van de wereld en anderzijds de imperialisten en de reactionaire marionetten. In dit opzicht bestempelen we het imperialisme van de VS als vijand nummer 1 van de volkeren. Maar er zijn nog vier andere belangrijke tegenstellingen die we moeten onderscheiden en waar we rekening mee moeten houden bij de analyse en in de actie.
Dat zijn de contradicties
1. tussen de imperialisten en de onderdrukte volkeren en naties,
2. tussen de imperialisten en de landen en regeringen die assertief zijn op hun nationale onafhankelijkheid,
3. tussen de imperialistische landen onderling en
4. tussen de monopolie bourgeoisie en het proletariaat in de imperialistische landen,
De belangrijkste tegenstelling op dit moment is de tegenstelling tussen de imperialisten en de onderdrukte volkeren en naties. De extreme vormen van onderdrukking en uitbuiting zetten de volkeren en naties van de onderontwikkelde wereld en de landen van het voormalig sovjetblok tot verzet aan tegen het onrechtvaardig geweld en de wrede dwang van het imperialisme met revolutionair gewapende geweld en andere vormen van strijd.
Er is revolutionaire gewapende strijd geleid door marxistisch-leninistisch-maoistische partijen in landen als India, Nepal, Peru, de Filippijnen en Turkije. Er zijn andere vormen van revolutionaire strijd in landen als Colombia, Eelam (Tamils in Srilanka), Palestina, Irak en Afghanistan. Al deze strijd manifesteert de hoge spanning in de huidige tegenstelling. De oorlogen van patriottisch verzet in Irak en Afghanistan leveren voor de VS een groot gevaar op in een moeras te verzanden en een wijd verspreide opleving van gewapend verzet op te roepen in het Midden-Oosten en Midden-Azië.
De volgende grote tegenstelling is die tussen de imperialisten en de landen of regeringen die assertief zijn op hun nationale onafhankelijkheid. Dit staat in verband met de hoofdtegenstelling. De imperialisten stellen buitensporige eisen aan regeringen en de politieke leiders beantwoorden die door op hun nationale onafhankelijkheid te gaan staan. Zulke leiders steunen daarbij gewoonlijk op bourgeois-nationalistische of socialistische motieven.
Met of zonder hun imperialistische bondgenoten hebben de VS hun tegenstelling met bepaalde landen op de spits gedreven. Zij hebben agressieoorlogen ontketend tegen Irak en Afghanistan en die landen bezet. Zij gebruiken militaire dreiging en economische sancties tegen landen als Cuba, Noord-Korea, Iran, Syrië en Libië. Zij voeren tegenover China hun tweeslachtige politiek van dialoog en breideling.
We hebben in de geschiedenis gezien dat interimperialistische tegenstellingen kunnen oplopen tot het niveau van een hoofdtegenstelling zoals het geval was in WO I en WO II in de vorige eeuw. Maar niettegenstaande de controverse ten aanzien van de VS-VK invasie en bezetting van Irak zijn de imperialistische landen in principe nog steeds bondgenoten in de uitbuiting van het proletariaat en de volkeren van de wereld, vooral in de semi-kolonies en de afhankelijke landen.
Er zijn over en weer economische dreigementen geuit in verband met staal en bananen. Minder grote imperialistische landen als Frankrijk, Duitsland en Rusland hebben grieven tegen de VS omdat die de olievoorraden overnemen, de belangrijke contracten krijgen en hun concessies, die ze eerst van Irak verkregen hadden voor bedrijven en aannemers, om zeep helpen. Maar tot nu toe zijn er geen militaire dreigementen geuit tussen de imperialistische landen, zelfs niet wanneer zij concurreren in de oorlogsproductie en de wapenhandel.
In hoeverre het Bush regiem de angst voor terrorisme wil gebruiken voor de presidentsverkiezingen in 2004, blijft nog te bezien. Een toenemend aantal mensen verwacht dat Bush nog eens de doctrine van de ‘preemptive war’ van stal zal halen om een ander land aan te vallen en een nieuwe golf van oorlogshysterie zal benutten om zijn zetel te behouden. Aan de andere kant valt te verwachten dat het aantal slachtoffers aan Amerikaanse zijde in Irak stijgt tot een niveau dat dodelijk is voor Bush. Wanneer het volk de pijpleidingen opblaast, kan de prijs voor de bezetting wel eens begrotelijk worden voor de VS.
De contradictie tussen de monopolie bourgeoisie en het proletariaat in de imperialistische landen is een belangrijke tegenstelling. Zij komt steeds meer aan de oppervlakte en neemt in spanning toe. De economische crisis verdiept zich tot een punt dat de monopolie bourgeoisie openlijk geweld gaat gebruiken tegen de werkers en fascisme, racisme en oorlogshysterie gaat aanzwengelen. De werkers antwoorden daarop met verzet tegen hun klassenvijand en gaan de klassenstrijd aan in bondgenootschap met werklozen, de kleine bourgeoisie uit de steden en de jeugd.
Er zijn algemene stakingen van arbeiders tegen de monopoliekapitalistische staat en hun uitbuiters. Er is massaprotest van georganiseerde en ongeorganiseerde werkers, vrouwen, jongeren en anderen tegen de imperialistische staten en tegen hun multilaterale groeperingen als de G8. de OESO en OSCE, instellingen als het IMF, de Wereldbank en de WTO, militaire bondgenootschappen als de NAVO en het Veiligheidsverdrag tussen de VS en Japan, handelsovereenkomsten als de NAFTA en Mercosur, conferenties als APEC en fora zoals de WEF.
Sinds 9/11 waren de grootste protestacties gericht tegen de Amerikaanse agressieoorlog tegen Irak. Daaraan namen, in het eerste kwartaal van 2003, tientallen miljoenen mensen deel in vele steden van de imperialistische landen. U kunt een goede indruk krijgen van het massaprotest in de VS en de andere imperialistische landen door de websites van International ANSWER, ‘Not in our Name’ and ‘United for Peace and Justice’ te bezoeken.
De huidige crisisomstandigheden in het kapitalistische wereldsysteem dwingen de imperialisten en lokale reactionairen de onderdrukking en uitbuiting op te drijven en wereldwijd een verschrikkelijk lijden te brengen over de mensen. Maar tegelijk drijven zij brede volksmassa’s in verzet. Daarom is er een renaissance van de massastrijd voor nationale bevrijding, democratie en sociale emancipatie.
Taken met betrekking tot de zaak
Ik stel u voor te overwegen het volgende op te nemen in uw takenlijst:
- Breng het volk op de been in verschillende landen, vooral de onderdrukte volkeren en naties, voor nationale bevrijding, democratie en sociale emancipatie tegen het imperialisme en alle reactie.
- Bestrijdt de imperialistische multinationale ondernemingen en banken, het IMF, de Wereldbank en het WTO als instrumenten van neokolonisering en de door de VS geïnstigeerde politiek van imperialistische globalisering en ongebreidelde plundering.
- Stop de imperialisten en hun marionetten bij het categoriseren al ‘terroristisch’ van revolutionaire leiders, nationale bevrijdingsbewegingen en regeringen die assertief zijn op nationale onafhankelijkheid.
- Ontmasker en verhinder de verspreiding van repressie en fascisme onder ‘antiterroristische’ wetgeving, militaire interventie en agressieoorlogen die ontketend worden onder het mom van de permanente ‘oorlog tegen het terrorisme’ door de werkelijke terroristen, het Amerikaans imperialisme en hun marionettenregeringen.
- Veroordeel de doctrine van de ‘preemptive war’ als een barbaarse en flagrante schending van het Handvest van de VN.
- Voer campagne tegen de VS wegens het streven naar agressieve multilaterale militaire overeenkomsten, wegens het opslaan van massavernietigingswapens en de instelling van steeds meer militaire bases, vooruitgeschoven posities en waarnemingsposten over heel de wereld.
- Bestrijdt de unilaterale inspanningen van de VS als wel de collectieve inspanningen van de imperialistische landen voor de escalatie van de onderdrukking en de uitbuiting van de mensen.
- Neem stelling tegen de politiek van de VS die de economie van de VS wil doen herleven door opvoering van de oorlogsproductie en door uitrusting van het leger van de VS voor agressieoorlogen ter economische plundering.
- Neem deel aan alle vormen van politieke strijd voor nationale bevrijding, democratie en nationale bevrijding.
- Steun de nationale bevrijdingsbewegingen.
- Ontmaskert en bestrijdt de verschillende soorten reformisten zoals die in het Wereld Sociaal Forum (WSF) en andere door imperialisten gefinancierde formaties, die de revolutionaire strijd van het volk proberen te ondermijnen en frustreren.
- Sluit u aan, werk samen en coördineer met alle krachten die een breed anti-imperialistisch front nastreven.
###
Vertaling Jan Beentjes