De jeugd: de huidige situatie van jongeren, het werk van communisten onder jongeren en de integratie van nieuwe generaties in communistische partijen
Bijdrage aan het 18e Internationale Communistische Seminaar
Brussel, 15-17 Mei 2009
www.icsbrussels.org , ics@icsbrussels.org
Communistische Partij van de Filippijnen
Huidige Situatie en Taken onder Jongeren
Het is altijd van beslissend belang dat een communistische of werkerspartij en haar jeugdorganisatie de brede massa’s van de jeugd bijeenbrengen, organiseren en mobiliseren in overeenstemming met de algemene politieke lijn van de revolutionaire beweging van het proletariaat en het volk in de verschillende landen.
Onder de jeugd verstaan wij jonge arbeiders en andere werkende jonge mensen, jongeren uit de middenklasse, studenten bij het middelbaar en hoger onderwijs en jonge functionarissen. Zij zijn 12–35 jaar. In elke samenleving vormen zij de meerderheid van de bevolking. Van alle groepen zijn zij het meest actief en het meest ontvankelijk voor progressieve ideeën.
Communisten moeten altijd bezig zijn met scholing, organisatie en mobilisatie van jongeren, omdat alleen zo de vitaliteit gehandhaafd, de sterkte vergroot en de continuïteit verzekerd kan worden van de revolutionaire massabeweging en van de revolutionaire partij van het proletariaat.
In het aangezicht van de ernstige situatie die is ontstaan door de ergste globale financiële en economische crisis sedert de Grote Depressie, in het noodzakelijker dan ooit om de jeugd in beweging te brengen, te organiseren en te mobiliseren. Zij worden zwaar getroffen door de steeds grimmiger en zich verdiepende crisis. Zij zijn graag bereid zich aan te sluiten bij massaorganisaties om te protesteren en eisen te stellen.
De Huidige Crisissituatie
Gedurende meer dan drie decennia heeft de monopolie bourgeoisie de uitbuiting en de onderdrukking van het wereldproletariaat onder de politiek van de neoliberale globalisering verder opgevoerd. Die politiek propageert de mythe en het dogma van de vrije markt. Zij geeft de vrije hand aan de monopoliebourgeoisie in de VS en in andere imperialistische landen om nog meer winst na te jagen ten koste van de werkende klasse en de onderdrukte volkeren en naties en voor de accumulatie en concentratie van kapitaal.
Onder deze politiek worden het inkomen van werkende klasse en de sociale uitgaven van de overheid als oorzaak aangewezen voor het stagneren van het monopoliekapitalisme en het ontstaan van inflatie. Zowel in eigen land als daarbuiten hebben de imperialisten de lonen gedrukt, de levensstandaard van het volk en de hard bevochten sociale voorzieningen verlaagd en de democratische rechten de het volk beknot. Maar het verlagen van het inkomen van de werkende mensen resulteert in vermindering van de vraag op de markt wat de overproductiecrisis heeft opgeroepen.
In een futiele poging om de overproductiecrisis en de daling van de winstvoet met de expansie van de kapitalistische productie te overkomen, heeft de monopoliebourgeoisie de nationale restricties op investeringen verwijderd en de economieën van onderontwikkelde landen gedenationaliseerd (geprivatiseerd). Zij heeft publieke nutsbedrijven geprivatiseerd om het private kapitaal te vergroten om meer winstmogelijkheden te scheppen. Zij heeft gezorgd dat heel wat wetten en regels ter bescherming van algemeen belang, arbeid, vrouwen, kinderen en ecologie zijn afgeschaft.
Daar bovenop heeft zij de financiering van schulden en de creatie van fictief kapitaal en financiële luchtbellen gedereguleerd om tekorten aan het oog te onttrekken en de illusie te wekken van de constante groei. Maar precies in de stratosfeer van het monopolie financierskapitalisme is het systeem uit zijn voegen geraakt. De ernstigste financiële crisis sedert de Grote Depressie, is uitgebroken en heeft de echte economie overspoelt en aan de grond gebracht, met als gevolg productieverlaging en bedrijfssluitingen; massawerkloosheid; verlies van inkomen en spaartegoeden, verdamping van sociale voorzieningen en pensioenfondsen, vooral die voor de werkende bevolking en de jeugd.
De overgrote meerderheid van de jeugd in de VS en de andere imperialistische lande verkeert nu in een barre situatie. De schoolgaande jeugd lijdt onder verarming wegens werkloosheid van hun ouders. De schoolverlaters, zowel van het beroeps- als van het middelbaar onderwijs, kunnen geen baan vinden, of tegen verminderde aanvangslonen en met de constante dreiging van ontslag omdat er niets zeker is met het verergeren en verdiepen van de crisis.
Van school zijn en zonder werk of met een laag betaald baantje is een ramp, want het betekent een miserabel bestaan in een geïndustrialiseerd kapitalistisch land. De economische misere gaat gepaard met een diep gevoel van onrechtvaardigheid opgewekt door de koude onverschilligheid van de imperialistische staat voor de belangen van de werkende klasse en de jeugd en de enorme sommen die diezelfde staat weggeeft aan de veroorzakers van de crisis, de monopoliebourgeoisie, en vooral de financiële oligarchie om banken te redden.
Jongeren van buitenlandse komaf en van immigrantenfamilies hebben steeds meer te maken met nationale, etnische, raciale of religieuze discriminatie door staatsinstellingen, corporaties en obscure groepen van de meerderheidsgroep binnen de bevolking. De discriminatie manifesteert zich in publieke gelegenheden, scholen en op het werk. De monopoliebourgeoisie gebruikt verschillende vormen van discriminatie om de aandacht af te leiden van de oorzaken van de crisis en verdeeldheid te zaaien onder de werkende klasse en de jongeren.
De jeugd in de onderontwikkelde landen lijdt al lang onder de slechtste economische en sociale omstandigheden ter wereld. De meeste van die landen zijn afhankelijk van de exportproductie van grondstoffen en slechts een gering aantal exporteren wat fabrikaten of halffabrikaten. Zij staan constant in het rood en hebben nood aan buitenlands credit.
Hun situatie is nu verschrikkelijk wegens het wegvallen van exportorders en de strengere voorwaarden voor credit. Zelfs de zogenaamde opkomende markten, vroeger geprivilegieerd met grote orders voor halffabrikaten en grote kapitaalstromen uit de imperialistische landen hebben nu serieuze problemen. De werkloosheid in landbouw, industrie en de dienstensector stijgt snel. Er is geen sociaal vangnet voor de oude voorraad werklozen, net zomin als voor de nieuwe werklozen.
Onder deze omstandigheden lijdt de jeugd meer dan ooit onder armoede, uitbuiting en onderdrukking. Leerlingen aantallen dalen. De reactionaire staten verkeren niet in de positie om het openbaar onderwijs uit te breiden en de kinderen van werkende mensen naar school te laten gaan. De verarmde gezinnen zien hun kinderen liever gaan werken om wat bij te verdienen, maar wit zowel als zwart werk is niet makkelijk te vinden.
De jeugd, zowel in de geïndustrialiseerde kapitalistische als in de onderontwikkelde landen staat nu onder druk van de globale financiële en economische crisis. Zij reageren op en reflecteren over de verslechterende condities van hun sector, hun familie en de maatschappij in het algemeen. Zij doen hun best om er binnen het systeem nog wat van te maken door te studeren en te werken. Maar een toenemend aantal van hen vragen zich af waarom er een crisis is die zoveel ellende en lijden voor de mensen met zich mee brengt en denken na over manieren om het systeem te verbeteren door radicale hervormingen of het door een beter systeem te vervangen middels een revolutie. Wanneer die jongeren systematisch en deugdelijk worden benaderd door communisten, dan zullen zij de revolutionaire ideeën omarmen en actief worden in de jeugdbeweging.
Andere jongeren raken op het slechte pad en worden soms zelfs crimineel als ze geen kans maken op een fatsoenlijke baan, hun ouders zonder werk raken en hun gezinnen uiteenvallen onder de spanningen van de crisis. Met het voortduren en verergeren van de crisis, kan hun aantal oplopen en verworden tot lompenproletariaat, met antisociale neigingen en vatbaar voor manipulaties door de monopoliebourgeoisie en haar politieke agenten. Maar als de revolutionaire jeugdbeweging zich snel genoeg ontwikkelt, kan die direct of indirect een dam opwerpen tegen de jeugdcriminaliteit.
II. Wat kan men doen met jongeren?
Men moet de voornaamste omstandigheden van een land kennen en de reikwijdte van de systematische crisis om een algemene lijn voor de revolutionaire strijd van de brede volksmassa’s te kunnen uitzetten. Om zo effectief mogelijk onder de jeugd te kunnen werken, moet sociaal onderzoek onder jongeren gedaan worden om uit te vinden en van hen te leren wat hun omstandigheden zijn, hun behoeften en hun eisen, wie onder hen zich kan ontwikkelen tot activist in de jeugdbeweging en op welke manier ze op de been te brengen, te organiseren en te mobiliseren zijn.
Laten we aannemen, dat de communistische of arbeiderspartij het cruciale belang van de jeugdbeweging onderkent, en jonge kaders heeft om een communistische jeugdliga en een jeugdbeweging als massabeweging op te bouwen. Dan moeten deze jonge kaders contact maken met hun vrienden op het werk, de wijk, school, clubs en dergelijke waar veel jongeren zijn om bijeenkomsten te organiseren om elkaar beter te leren kennen, vrienden te maken en om sociaal onderzoek te doen. Dat kunnen bijeenkomsten zijn van vijf tot twintig lui en gefaciliteerd worden door groepen of personen die al aanwezig zijn.
De eerste bijeenkomsten zijn uiteraard klein, want eerstens zijn er niet veel bekend als geïnteresseerd in de opbouw van een progressieve massaorganisatie voor de jeugd en omdat het wel lekker is als er niet zoveel mensen zijn want dan kan iedereen tenminste aan het woord komen en in de discussie van elkaar leren. Als gevolg van de toename van hun politiek bewustzijn en de erkenning van de noodzakelijkheid van het organiseren van de jongeren, kunnen de deelnemers aan de aanvankelijke bijeenkomsten meer jongeren meetronen naar studiebijeenkomsten of naar algemene vergaderingen over brandende vraagstukken die jongeren en andere mensen aanbelanden.
De massa-activisten die naar voren zijn gekomen en ontwikkeld zijn door jonge communistische kaders middels sociaal onderzoek, studie bijeenkomsten en massa-acties moeten erkennen, dat zij hun aantal moeten vermeerderen en brede massa’s van jongeren met honderden en duizenden en meer op de been moeten brengen. Massale acties van protest en voor eisen moeten worden gehouden als propagandamiddel en agitatie om jongeren in grote aantallen in beweging te brengen.
Voorafgaand, gedurende en na afloop van dergelijke massa-acties moet propaganda en scholing in vele vormen gebeuren: zoals publicaties, toespraken, informatie en studiebijeenkomsten, grafitti en posters, culturele opvoeringen en zo verder. Diegenen die het actiefst zijn in de voorbereiding, de doorvoering en de opvolging van de massa-acties moeten aangemoedigd worden hogere niveaus van bewustzijn en strijdbaarheid te verwerven door systematische studie van maatschappij en revolutie. Zij vormen de voorhoede sectie van de massajeugdbeweging en de meest voorop lopenden onder hen kunnen lid gemaakt worden van de communistische jeugdbeweging of een equivalent daarvan en een opleiding krijgen in marxisme-leninisme.
Er zijn twee niveaus voor het organiseren van jongeren. De basale is de massa-organisatie van de jeugd. Er kan dan sprake zijn van een algemene interklassiale jeugdorganisaties en ook sectorale, speciale en territoriale organisaties. Het hogere niveau is de organisatie van jongeren in een communistische jeugdliga of zoiets. De leden komen overwegend uit de jeugdmassabeweging. De communistische jeugdbeweging kan niet groeien zonder uitbreiding van de jeugdmassabeweging in de arena van de legale strijd.
De jonge communisten en de progressieve jongerenactivisten moeten de hoogste prioriteit geven aan het organiseren van de kinderen van de werkende mensen, vooral van de werkers in een ontwikkeld kapitalistisch land en van de werkers en boeren in een onderontwikkeld land. Ook moeten zij er alles aan doen om studenten te organiseren omdat die graag progressieve ideeën aannemen en militant optreden. De jonge functionarissen en de intelligentsia moet zo georganiseerd worden dat zij zich afwenden van de uitbuitersklasse naar de kant van de werkende mensen.
Het is vanzelfsprekend dat de communistische jeugdliga of haar equivalent ondergronds gaat in een reactionair politiek systeem. Ook al zou zo’n liga legaal kunnen bestaan in een reactionaire staat, dan nog is het verstandig dat een groot deel ervan clandestien is, opdat zij niet totaal vernietigd wordt wanneer de repressie extreem wordt. Natuurlijk, in een socialistisch land opereert de communistische jeugdliga openlijk in het opleiden en ontwikkelen van haar leden tot volwaardige leden van de heersende communistische of arbeiderspartij.
De jonge communisten de activisten van de progressieve jeugdbeweging moeten zich direct richten tot de brede massa’s jongeren en hen in grote aantallen mobiliseren middels zowel lange termijn campagnes als ook campagnes over brandende kwesties met betrekking tot rechten en belangen van de jeugd. Maar zij moeten ook bondgenootschappen sluiten met andere jeugdorganisaties om de kracht van de progressieve jongeren te versterken en de mobilisatie van miljoenen jonger op nationale schaal mogelijk te maken.
Door initiatief te houden en zelfstandig te blijven kunnen de communistische en progressieve jeugdorganisaties gebruikmaken van de voordelen van bondgenootschappen en toch niet tot zulke compromissen moeten besluiten dat zij afwijken van de koers op progressieve hervormingen of sociale revolutie. Zij moeten hun eigen leiderschap ontwikkelen en massakracht opbouwen via massacampagnes door contact met en het inspireren van de grote aantallen jongeren, en het hen aantrekkelijk maken om lid te worden van de progressieve jeugdorganisaties en door steeds grotere massamobilisaties van jongeren te organiseren.
De rechten en de belangen van de jeugd onderscheiden zich van die van de brede massa’s van het volk. Maar zij mag zich niet losmaken van het volk in de gemeenschappelijke strijd voor meer vrijheid, democratie, maatschappelijke rechtvaardigheid, alzijdige ontwikkeling en wereldvrede. De communistische en progressieve jeugdbeweging kan sterker worden en vooruit gaan alleen door zich te verenigen, samen te werken en te coordineren met de uitgebuite en onderdrukte mensen die strijden voor nationale bevrijding, democratie en socialisme tegen het imperialisme en heel de reactie.
Conclusie: Vooruitzichten van de Jeugdbeweging
De huidige ernstige sociaal-economische en politieke crisis van het kapitalistische wereldsysteem staat al vele tientallen jaren op stapel. Minstens dertig jaar als we uitgaan van de door de VS geïnstigeerde politiek van neoliberale globalisering. Deze politiek is totaal failliet en heeft de ergste financiële wereldcrisis sedert de Grote Depressie voortgebracht. Zij oefent een verwoestende werking uit op de levens van mensen heel de wereld over en toch weten het dogma van de vrije markt en alle neoliberale verdraaiingen de imperialistische landen zo gek te maken om de financiële oligarchie met veel geld tegemoet te komen op kosten weliswaar van de gewone mensen.
De huidige crisis wordt nog steeds erger en dieper en zal waarschijnlijk langer dan tien jaar gaan duren. Dat een veel te lange lijdensweg voor de mensen. Door de crisis worden de jeugd en het volk wel gedwongen om tegen de uitbuiters en onderdrukkers in verzet te komen. Het is nu de tijd voor communisten en progressieven onder de jeugd en de andere mensen om de krachten te bundelen en vooruit te gaan. De omstandigheden van een langdurige en dieper wordende crisis zijn uitermate gunstig voor heropstanding en de vooruitgang van de revolutionaire bewegingen van de jeugd en van de andere mensen.###
Comment
Commenting is closed for this article.
Jose Maria Sison to present two new books and celebrate legal victory in amsterdam | Celebration of Legal Case Victory and Book launching